In juli 2015 liep Juliette van Florestein voor het eerst het pand van Veilig Thuis binnen. Wat een tijdelijke zomerbaan als telefoniste leek, groeide uit tot een loopbaan van tien jaar in het hart van de organisatie. In die tien jaar veranderde Veilig Thuis Rotterdam-Rijnmond van een geïmproviseerde samenvoeging van twee steunpunten tot een onmisbare spil in de aanpak van huiselijk geweld en kindermishandeling. Juliette veranderde mee. “Ik kreeg een compleet andere kijk op de wereld.”
Een zomerbaan die bleef plakken
Als voormalig leerkracht kwam Juliette via een uitzendbureau binnen als telefoniste. “Ik had nul ervaring. In het onderwijs spraken we nog over de kinderbescherming, AMK was een vaag begrip. Ik dacht: bij mijn leerlingen gebeurt dat vast niet.” Toch belandde ze midden in een wereld waarvan ze het bestaan nauwelijks vermoedde. De chaos van de beginfase, waarbij Steunpunt Huiselijk Geweld en het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling zonder veel voorbereiding werden samengevoegd, staat haar nog scherp voor ogen. “Alles moest nog uitgevonden worden. De telefoons waren nog niet aangesloten, het systeem ging op mijn eerste dag live. Het was een prachtige chaos. Iedereen bleef kalm en deed z’n werk.”
Hoe het begon in 2015
- Landelijk beleid voegt de Advies- en Meldpunten Kindermishandeling (AMK) en Steunpunten Huiselijk Geweld samen.
- Doel: één herkenbaar en toegankelijk meldpunt per regio.
- In Rotterdam-Rijnmond ontstaat uit twee zelfstandige steunpunten een nieuwe organisatie, met veel kennis, maar weinig voorbereiding.
Verbindende en signalerende factor
Wat begon als tijdelijk werk, werd een steeds belangrijkere rol. Juliette werkte aan dossiers, zette meldingen in systemen, ondersteunde vertrouwensartsen en zag het team groeien van zes naar bijna dertig mensen. Tegenwoordig is ze onderdeel van Team Ondersteuning: “Wij zijn de verbindende factor in elk proces. We zien alles voorbij komen: van stalking tot eergerelateerd geweld. En we zien ook waar dingen misgaan. Die signaalfunctie is essentieel. Wij merken dingen snel op. En als wij iets signaleren, herkennen andere teams zich daar vaak in.”
Van mensenkennis naar mensenwerk
Juliette’s eerdere werk als leerkracht hielp haar om gedrag te lezen en niet te snel te oordelen. “Ik dacht dat ik mensenkennis had, maar ik was nog heel naïef. Nu weet ik: mensen willen vooral erkenning. Ook plegers handelen vaak vanuit trauma of eigen ervaring. Dat moet je zien, wil je echt iets veranderen.” Dat maakt het werk niet makkelijker, maar wel effectiever. “Als je mensen meteen veroordeelt, sluiten ze zich af. Dat zag ik al in het onderwijs. Je kunt gedrag benoemen, maar het gaat nooit om de persoon.”
‘Er klonk een klap en de lijn werd verbroken’
‘Waarom bel je geen 112?!’
Nog altijd haalt Juliette veel plezier uit haar werk, maar soms valt het haar zwaar. Ze heeft telefoontjes aangenomen die haar altijd bijblijven. Zoals die ene vrouw, in paniek aan de lijn, met op de achtergrond een man die alles kort en klein sloeg. “Ze gaf geen echte antwoorden meer. Toen klonk er een klap en werd de lijn verbroken. Ik wist niks: alleen een voornaam en een fonetisch gespelde achternaam.” De opluchting toen de vrouw de volgende dag terugbelde was groot. “Ze was gelukkig ongedeerd. Deze gebeurtenis heeft me wel even beziggehouden, ook thuis. Maar daarnaast heeft het mij ook zelfvertrouwen gegeven dat ik kan handelen in stressvolle situaties.”
Professionele afstand, met galgenhumor
Hoe bewaar je je eigen welzijn als je dag in dag uit met leed geconfronteerd wordt? “Je leert grenzen stellen. Dingen die dicht bij je eigen leven staan, komen harder binnen, zeker sinds ik kinderen heb.” Maar er is ook humor. “Galgenhumor. Die hebben we nodig. Als je alles serieus neemt, trek je het niet. En je moet het wél uitspreken, zonder namen natuurlijk. Het lucht op.”
Opgegroeid bij Veilig Thuis
“Ik wil mijn 12,5-jarig jubileum bij Veilig Thuis sowieso halen”, lacht Juliette. “En daarna misschien verder studeren. Schoolmaatschappelijk werk lijkt me mooi, om mijn onderwijservaring en dit werk samen te brengen.” Ze noemt haar eerste decennium bij Veilig Thuis vormend. “Ik ben hier volwassen geworden. Wijzer. Minder zwart-wit. En heel eerlijk: ik ben hier ook echt groot geworden.” Als Juliette haar jubileum in één kreet moet vangen, kiest ze dan ook zonder twijfel: persoonlijke groei. “In het begin voelde ik me als een vis op het droge. Nu weet ik wat ik waard ben en waar ik verschil maak. Dat is het mooiste dat deze tien jaar me hebben gebracht.”