Nicole Geerts is Specialist Veiligheid Huiselijk Geweld en Kindermishandeling
bij Veilig Thuis Noord Oost Gelderland. Ze kwam uit de wereld van psychiatrie en verslavingszorg, met bijna twintig jaar ervaring in herstelgerichte zorg, diagnostiek en behandeling. Wat haar zeven jaar geleden naar Veilig Thuis trok? Niet het type werk, maar de missie: geweld in afhankelijkheidsrelaties stoppen. “Dat raakt aan iets fundamenteels voor mij.”
Het gezicht van een melding
Nicole herinnert zich haar sollicitatiegesprek bij Veilig Thuis nog glashelder: een gedegen gesprek, waarin vooral werd onderzocht of zij ‘iemand was die dit werk kon doen’. “Ik voelde meteen: dit is een organisatie waar ik voor wil werken.” Maar inwerken was spannend. De gesprekken bij mensen thuis aan de keukentafel, het benoemen van onveiligheid; dat moet je oefenen. “Er was toen nog geen volledig inwerkprogramma zoals nu. Inmiddels is er voor nieuwe collega’s een traject van tien maanden met scholing, training, intervisie.” Nicole weet door haar ervaring wat het betekent om ‘het gezicht’ van een melding te zijn. “Ik ben het vaste aanspreekpunt. Maar wat ik doe, doe ik nooit alleen. Vanuit Veilig Thuis handelen we altijd als geheel, dat is cruciaal. Juist in complexe casussen is het teamwerk.”
Weerbarstig werk
Incidenten zijn zelden op zichzelf staand, merkt Nicole. “Als er een melding komt, maken wij eerst een zorgvuldige veiligheidsbeoordeling. Daarna pas nemen we contact op met de betrokkenen. Dan beginnen we altijd met: wat is er gebeurd en waar maakt u zich het meest zorgen over?” Pas als Nicole en haar collega’s het hele systeem begrijpen – de dynamieken, het gedrag, de context – wordt duidelijk of mensen het zelf kunnen oplossen of dat er hulp nodig is. “Het idee dat wij meteen bij mensen binnenstormen en zeggen ‘dit moet er gebeuren’, dat klopt niet. We werken zorgvuldig, met respect en altijd met oog voor alle betrokkenen.” Toch is het werk weerbarstig. Nicole weet hoe het is als omstanders een totaal ander beeld hebben dan de analyse van Veilig Thuis en haar integriteit in twijfel trekken. “Dat is soms moeilijker dan het gesprek met de direct betrokkenen. Mensen zien niet hoeveel tijd en energie wij in zo’n casus steken, en hoe zorgvuldig wij ons werk doen.”
5 lessen van een veiligheidsspecialist
- Neem je eigen emoties serieus, ze zijn richtingaanwijzers
- Een veiligheidsplan is geen afvinklijst
- Oordelen blokkeert contact, dus blijf open en nieuwsgierig
- Durf het ongemakkelijke te benoemen, op een respectvolle manier
- Vertrouwen kun je niet afdwingen, mensen moeten het ervaren
Diep begrip van onveiligheid
Dat Nicole dit werk doet, is geen toeval. In haar tienerjaren zag ze van dichtbij wat hulpverlening kan betekenen, toen een vriendinnetje in een onveilige thuissituatie zat. “Ik mocht mee naar gesprekken, zag hoe er echt iets voor haar werd geregeld. Toen wist ik: dit wil ik doen.” Later, toen ze zelf haar ervaringen met onveiligheid had verwerkt, voelde Nicole pas dat ze haar verleden kon inzetten als kracht. “Ik begrijp wat onveiligheid met iemand doet en wat het vraagt om dat te doorbreken.” Dat maakt het werk soms heftig. Nicole noemt een meisje dat ze jarenlang terug zag komen na nieuwe meldingen, elke keer met andere vormen van onveiligheid. “Op haar tiende vroeg ze: mag ik jouw nummer, dan kan ik je bellen als papa weer raar doet. Toen dacht ik: ik neem haar mee, ik zorg zelf wel voor haar. Een collega zei toen: hoe sterker dat gevoel, hoe ernstiger de verwaarlozing. Daar zit de kern van ons werk: dat gevoel vertalen naar een professionele analyse.”
‘Als wij ergens in beeld komen, worden wij de personificatie van een lastige boodschap’
Bedreigingen en beeldvorming
Nicole benoemt ook de keerzijde van het werk: bedreigingen, negativiteit, verkeerde aannames. “Als wij ergens in beeld komen, worden wij de personificatie van een lastige boodschap. De bedreigingen zijn gelukkig zeldzaam, maar ze zijn er wel. Dus denk ik altijd na over mijn veiligheid: waar parkeer ik? Wat is er online vindbaar over mij?” In het verlengde daarvan ziet Nicole dat de online beeldvorming over Veilig Thuis vaak negatief is. “Dat we kinderen uit huis plaatsen ‘omdat er te vaak patat gegeten wordt’, of dat we zomaar ergens binnenvallen. Maar: wij plaatsen geen kinderen uit huis. We signaleren, onderzoeken en leggen het op de juiste plek neer in de keten. Maar een miniem deel van alle meldingen leidt tot een uithuisplaatsing waarbij wij een actieve rol hebben. De beslissing ligt altijd bij de rechter.”
Blind vertrouwen in haar collega’s
Wat Nicole heeft geleerd over zichzelf in haar tijd bij Veilig Thuis? “Dat ik standvastig ben. En dat ik dit niet alleen kan. We zijn met elkaar verantwoordelijk en we kijken naar elkaar om. We weten van elkaar hoe we erbij zitten, doen check-ins, vangen elkaar op.” De loyaliteit en professionaliteit binnen het team noemt ze haar trots. “Als iemand tegen mij zegt: jouw collega zei dit of dat, dan weet ik, dat heeft mijn collega nooit gezegd. Wij vertrouwen elkaar blindelings, omdat we heel goed weten hoe onze processen lopen, we intern korte lijnen hebben en we een gemeenschappelijke visie op veiligheid hebben.”
Door blijven gaan
Waar staat Veilig Thuis over nog eens tien jaar? Als het aan Nicole ligt, is de organisatie dan nóg meer ingebed in de keten. “We moeten blijven investeren in ketensamenwerking. Preventie is daarbij cruciaal. Als we onveiligheid in gezinnen kunnen keren, dan plukken we daar als maatschappij de vruchten van.” Zelf hoopt ze daar onderdeel van te blijven. “Zolang ik dit werk met overtuiging kan doen en met collega’s om me heen die begrijpen wat het betekent, blijf ik bijdragen. Want de realiteit is: elke vrouw die overlijdt na femicide, elk kind dat niet meer kan vertellen wat er gebeurd is; dat is een klap voor ons. Maar het is ook de reden waarom we door blijven gaan.”